Faktura szlifowana | Poradnik kamieniarski OMM

Estetyczne i praktyczne walory faktury szlifowanej

Szlifowanie jest jedną z najstarszych metod obróbki kamienia. W wyniku tego procesu otrzymuje się równą, matową fakturę z wyraźnie widoczną teksturą kamienia. Powierzchnia szlifowana jest równomiernie szorstka i można na niej zauważyć koliste ślady po użyciu narzędzi obróbczych. W zależności od stopnia wygładzenia kamienia poddanego szlifowaniu wyróżnia się trzy typy powierzchni. Pierwsza z nich, zdziernoszlifowana, charakteryzuje się dużą szorstkością z widocznymi rysami, których głębokość może sięgać do 1,5 mm. Wymaga użycia materiału ściernego w postaci piasku stalowego lub korundu. Drugim typem jest faktura wstępnie szlifowana, w której głębokość zarysowań oscyluje w przedziale od 0,3 do 0,5 mm.

Ostatnia to faktura pełnoszlifowana, wyróżniająca się znaczną gładkością i rysami niewidocznymi dla oka, których głębokość nie przekracza 0,3 mm. Szlifowanie kamienia wykonuje się przy zastosowaniu wagonów szlifierskich oraz pyłu diamentowego przyjmującego różną granulację na poszczególnych etapach obróbki. Warto pamiętać, że szlifowanie kamienia to proces wyjściowy dla uzyskania innych rodzajów faktur – polerowanej, półpolerowanej, groszkowanej oraz lustrzanego połysku. Jest to technika, która może być stosowana dla większości kamieni dostępnych na rynku. Ze względów użytkowych, najczęściej szlifowanie wykonuje się na granicie, marmurze oraz piaskowcu.

Etapy procesu szlifowania

Szlifowaniu poddawane są surowe płyty o dowolnej powierzchni, wycięte z bloku kamienia naturalnego. Proces ten dzieli się przy tym na trzy etapy. Pierwszy, czyli szlifowanie wstępne, rozpoczyna się od usunięcia wierzchniej warstwy kamienia. Przy zastosowaniu diamentowych zdzierów powierzchnia kamienia ulega wyrównaniu. Wygładzone zostają też wszystkie grubsze rysy, bruzdy i żłobienia powstałe podczas cięcia kamienia na elementy o określonej formie. Należy pamiętać, że na tym etapie prac może zostać usunięte nawet kilkadziesiąt milimetrów wierzchniej warstwy kamienia. Obróbce wstępnej oddawane są także płyty, które uległy trwałym zanieczyszczeniom. Zdarcie zewnętrznej warstwy elementu kamiennego daje możliwość trwałego usunięcia plam oraz zacieków powstałych w wyniku oddziaływania rozmaitych substancji barwiących. Etap drugi obejmuje żywicowanie żywicą epoksydową lub poliestrową uprzednio oczyszczonej powierzchni.

faktura kamienia: szlifowana

Kamień odkurza się przy użyciu miękkich szczotek, przemywa czystą wodą i pozostawia do całkowitego wyschnięcia. W wielu przypadkach, powierzchnia jest dodatkowo podgrzewana palnikiem, co pozwala na wyparowanie wody z najdrobniejszych porów w kamieniu i zapobiega odpryskiwaniu żywicy. Potem na płytę kamienną nakładana jest żywica, która następnie powinna schnąć przez co najmniej kilka godzin, aby uzyskała maksymalną twardość. Warto podkreślić, że żywica stosowana jest także do uzupełniania naturalnych ubytków w płytach poddawanych w dalszej kolejności procesowi szlifowania. Trzeci etap, czyli właściwe szlifowanie powierzchni wykonywane jest przy użyciu wagonów szlifierskich. Początkowo stosuje się pył diamentowy o niewielkiej granulacji, który następnie wymieniany jest na pył o coraz mniejszych drobinach. Proces z reguły zakańcza się w chwili uzyskania jednolitej faktury bez widocznych kolistych rys powstających w początkowej fazie szlifowania właściwego. W zależności od oczekiwanego efektu wizualnego, szlifowanie można zakończyć jednak na obróbce pyłem diamentowym o dowolnej granulacji.

Zastosowanie szlifowanych elementów kamiennych

Szlifowanie jest procesem, który pozwala uzyskać odpowiednie walory estetyczne i techniczne kamienia naturalnego. Uwydatnia jego barwę sprawiając, że kolory są bardziej intensywne. Jasnoszary kamień po szlifowaniu przybiera odcień czerni, a bladoróżowe odmiany zyskują barwę czerwoną. Na ostateczny kolor kamienia wpływa rodzaj zastosowanego impregnatu. Naturalny sprawia, że odcień jest o jedynie kilka tonów głębszy. Zastosowanie impregnatu „efektu mokrego kamienia” daje intensywne barwy porównywalne z nieimpregnowaną powierzchnią półpolerowaną. Stosując ściernice o grubszej frakcji pyłu diamentowego, na powierzchni powstają mikrorysy, które następnie wypełniając się kurzem i pyłem, dają znakomity efekt starzonego kamienia. Stanowi on świetny materiał ozdobny. Należy pamiętać, że w wyniku szlifowania otrzymuje się szorstką i w pełni antypoślizgową powierzchnię.

Z tego względu szlifowane płyty i płytki kamienne mogą być wykorzystywane na posadzki również w miejscach narażonych na działanie wody – łazienkach, strefach SPA oraz na basenach. Są również stosowane w budynkach użyteczności publicznej, w garażach oraz na podjazdach. W warunkach wzmożonej eksploatacji oraz w miejscach, które spełniają wysokie standardy higieniczne, szlifowany kamień powinien zostać poddany dodatkowo szczotkowaniu lub impregnacji. Dzięki temu stanie się bardziej wytrzymały i łatwiejszy w pielęgnacji. Kamień o fakturze szlifowanej jest ponadto doskonałym materiałem na schody – zarówno wewnątrz budynków, jak i na zewnątrz. Ze względu na walory dekoracyjne może być też stosowany do produkcji okładzin ściennych, również tych wykorzystywanych na elewacjach. Należy też pamiętać, że szlifowanie może być świetną techniką renowacji. Zdzieranie wierzchniej warstwy kamienia, odbywające się w wyniku tego procesu pozwala na usunięcie trwałych zabrudzeń, nacieków oraz nalotów z powierzchni i przywrócenie jego naturalnego piękna.